Tuwing umaga, bago sumikat ang araw, nagigising na ako. Ang katawan ko ay pagod pa rin mula sa shift kagabi, pero kailangan ko pa ring maghanda para sa panibagong laban. Sa ospital, dala ko ang buhay ng mga pasyente. Sa bahay, dala ko ang pangarap na mas maayos na buhay para sa aking pamilya.
Ngunit sa kabila ng dedikasyon, may isang bagay na patuloy na bumibigat sa puso ko: ang racism na nararanasan namin ng ibang foreign nurses.
Hindi ito palaging halata sa iba. Hindi ito malaking eksena o sigaw sa pasilyo. Kadalasan, ito ay mga simpleng salita, tanong, o tingin—mga bagay na tumatagos sa loob mo.
“Saan ka talaga galing?”
“Sigurado ka ba sa ginawa mo?”
Mga tanong at biro na parang maliit, pero unti-unting binabawasan ang kumpiyansa mo. Habang ginagawa mo ang trabaho mo nang buong puso, parang may nakamasid na laging naghuhusga.
May mga araw na gusto ko nang sumuko. Pagod na ako. Hindi lang sa shift, kundi sa bigat ng mga mata at salita na nagmumula sa iba. Naiisip ko: bakit pa ako naglakbay ng libo-libong milya, iniwan ang pamilya ko, nagtiyaga ng mahahabang gabi at matinding pasensya, kung ganito rin pala ang pagtanggap sa akin?
Pero tuwing nakikita ko ang mga pasyente kong gumagaling, tuwing naririnig ko ang simpleng “thank you”, at tuwing nakikita ko ang mga ngiti ng aking mga anak sa video call, bumabalik ang lakas ko. Ang dahilan kung bakit ako nandito ay hindi nagbago—ang pamilya ko, at ang pagmamahal ko sa propesyong ito.
Ngunit ang totoo, hindi ito simpleng problema ng damdamin ko lang. Ang racism ay may epekto sa sistema. Maraming foreign nurses, lalo na mula sa Pilipinas, ang nagdedesisyon nang hindi na mag-migrate sa UK o umalis na sa trabaho nila dito. Hospitals na umaasa sa kanila ay nahihirapan punan ang mga bakante, at sa huli, naaapektuhan ang kalidad ng pangangalaga sa pasyente.
Nakakalungkot isipin na ang taong nagtitiis, nag-aalaga, at nagbibigay ng lahat para sa mga pasyente ay minamaliit o pinaparamdam na hindi welcome sa lugar na pinagtrabahuan niya.
Ngunit may natutunan din ako sa bawat gabi ng pagod at bawat titig ng pagdududa:
Hindi ko kontrolado ang ugali ng iba, pero kontrolado ko kung paano ako lalaban.
Hindi ko mababago ang lipunan ng bigla, pero kaya kong magbigay ng respeto at kabutihan, at ipakita sa ibang nurses na hindi sila nag-iisa.
Ang mensahe ko sa mga kapwa ko Filipino nurses at migrant nurses: hindi madali, at minsan nakakasakit, pero huwag mawalan ng pag-asa. Ang dedikasyon ninyo ay mahalaga—sa mga pasyente, sa pamilya, at sa sistema. Ang laban na ito ay hindi para lamang sa atin, kundi para sa lahat ng nangangailangan ng ating serbisyo.
Sa huli, bawat shift, bawat pasyente, bawat sakripisyo ay may kabuluhan. At kahit may racism at pagod, patuloy tayong bumabangon. Patuloy tayong lumalaban.
